Jeżeli szukacie książki, która krok po kroku przedstawi wam jak grać w pokera, jak obstawiać, jak liczyć, jak podejmować decyzje, czy nawet jakie stawki i stoły wybierać, to ta książka… nie jest dla Was. „Ace on the River” to nie kolejna pozycja z cyklu „nauka pokera w weekend” czy „od zera do bohatera w Texas Hold’em”, których na rynku nie brakuje. Jej autor, Barry Greenstein, jest postacią w świecie pokera absolutnie nietuzinkową. Pisząc jego biografię użyłem słowa „legenda” i nie było to określenie na wyrost. Nic więc dziwnego, że taka postać zaproponowała swoim czytelnikom książkę nieco inną niż do tej pory można było spotkać. „Ace on the River” to książka „około-pokerowa”, traktująca nie tyle o zasadach i sposobach grania, co o życiu zawodowego pokerzysty: jak ono wygląda, jakie niesie ze sobą plusy, a jakie wady, jak pokerzysta myśli, czym się kieruje… W książce tej dostajemy wgląd w psychikę zawodowego gracza, co dla słabo zainteresowanych pokerem może tak czy inaczej stanowić ciekawą lekturę, a dla chłonących wiedzę o grze może być cenną nauką, aczkolwiek nieco ukrytą na pierwszy rzut oka. Sam pomysł na książkę powstał w 2003 roku, kiedy to Doyle Brunson poprosił Barry’ego o napisanie rozdziału do „Super System II”. Temu tak pisanie się spodobało, że postanowił napisać swoje własne dzieło, by upewnić się, że wszystko, co ma do przekazania trafi do potencjalnych odbiorców. W swego rodzaju podzięce poprosił Brunsona o napisania słowa wstępu do „Ace on the River”, co Doyle z chęcią uczynił. Tak wygląda historia książki, którą opisuję poniżej, a którą każdy przeciwnik Barry’ego przy pokerowym stole może otrzymać za darmo. Wystarczy wyeliminować go z turnieju :-)

Książka podzielona jest na trzy sekcje. W pierwszej Barry wprowadza nas w świat pokera bazując na swojej historii, swoich doświadczeniach i przemyśleniach. Jest w tym niezwykle obiektywny. Nie wychwala swoich wygranych, nie demonizuje porażek. Potrafił przyznać, że w jednym turnieju wygrał nie dzięki większym umiejętnościom, a dzięki temu, że jego przeciwnicy byli zwykłymi pracownikami na etacie i do gry zasiadali zmęczeni. Możliwość wypoczynku przed długą i męczącą sesją była wg Greensteina wtedy kluczem do sukcesu.

Druga część to rozważania autora o świecie pokera, hazardu i ludzi w nim tkwiących. Znajdziemy tu wiele różnych zagadnień, m.in. rola rodziny, utrzymywanie się przy pieniądzach, hazard, zakłady bukmacherskie, pożyczki od lichwiarzy, alkohol, narkotyki, seks… Przy czym Greenstein nie obrazuje nam świata graczy jako domu rozpusty i nierządu, wskazuje raczej na różne pokusy które idą wraz z szybko zdobytymi dużymi kwotami pieniędzy i radzi, jak się w tym wszystkim odnaleźć, utrzymać i nie zatracić. Na pewno wiele z topików i opinii na ich temat mogłoby wywołać nie lada dyskusję, każdy niech jednak sam po przeczytaniu wyrobi sobie swoje zdanie.

Trzecia, ostatnia część książki to sekcja poświęcona strategii, a jej jakość stoi na najwyższym poziomie: dokładna analiza poszczególnych rozdań, opisana sytuacja przy stole, przebieg licytacji, ostateczne zakończenie oraz optymalne zagranie, które autor by wybrał, gdyby mógł do rozdania powrócić. Dla średnio-zaawansowanych graczy jest to kopalnia wiedzy, jednak jej złoża ze względu na niewielką objętość w całym dziele szybko się wyczerpują. Widać jednak potencjał do przekazywania wiedzy siedzący w autorze.

Pod kątem technicznym książka jest znakomicie wydana. Tekst jest wyraźny, czytelny, miły dla oka. Wszystko okraszają kolorowe, dobre jakościowo ilustracje, które nie odciągają uwagi od tekstu tylko doskonale się z nim komponują, stanowiąc jego upiększające, ale tylko tło. „Ace on the River” to po prostu bardzo dobra, kompleksowa pozycja na rynku pokerowych książek, wyróżniająca się od innych swoim niebanalnym podejściem do tematu. Ponad 300 stron napisanych przez człowieka-legendę, który dzieli się z nami swoimi najgłębszymi myślami na najróżniejsze tematy z życia pokerowych prosów. Każdy już grający czy mający nadzieję na zdobycie swojego miejsca w zawodowym pokerze może pomóc w nabraniu perspektywy do własnego życia lub sprawdzić, czy ma się predyspozycje do tego typu zajęcia. I mowa o predyspozycjach nie do grania w pokera, ale do życia nim i z nim.