„Mike Caro nauczył wygrywać w pokera więcej graczy niż ktokolwiek inny w historii! Jego badania i seminaria całkowicie zrewolucjonizowały pokera!” – Doyle Brunson.

No cóż, nie można się chyba kłócić z legendą pokera. A w tym przypadku na szczęście zupełnie nie trzeba, gdyż książka ta jest absolutnie obowiązkową pozycją dla wszystkich grających live pokerzystów. Szczególnie godna polecenia, zważywszy na fakt, iż większość pokerowych książek skupia się na tym jak i kiedy rozgrywać różne ręce, układy itp. Caro skupia się jednak na tellach, czyli wskazówkach, jakie mimowolnie (w większości) przekazują nam przeciwnicy. Mogą to być trzęsące się ręce, zmiany w głosie, bawienie się żetonami lub inne, pozornie nic nie znaczące, zachowania. O tym na co zwracać uwagę, jak wyłapywać poszczególne telle, a następnie interpretować je w odpowiedni sposób oraz wykorzystywać korzystnie, dowiemy się właśnie z tej książki. Mimo upływu czasu, jaki minął od jej wydania, nadal jest to najlepsza pozycja z tej dziedziny na rynku.

Pamiętacie tekst z „Rounders”: jeśli nie potrafisz w przeciągu pierwszych 30 minut przy stole rozpoznać frajera, to sam nim jesteś? Dzięki tej książce mamy szanse rozpoznać, a nie być rozpoznanym :-) Oczywiście nawet, gdy potrafimy odczytywać wszystkie telle, jakie zdradzają przeciwnicy, niewiele to nam pomoże, jeżeli nie potrafimy prawidłowo rozgrywać naszych rąk, jednak połączenie matematycznej strony pokera z tą psychiczną jest w stanie dać bardzo dobre rezultaty. Umiejętność „czytania” przeciwników jest w stanie pomóc wygrać (lub zaoszczędzić) sporo pieniędzy. Jednym z powodów, dlaczego telle są tak istotne, jest fakt, iż gracze są nieprzewidywalni w swoich strategiach. Nie wystarczy przyglądać się, jak zazwyczaj rozgrywają ręce, jak betują itp. Wprawieni gracze zmieniają swój styl gry podczas jednego turnieju nawet kilka razy, jednak prawie zawsze znajdziemy u nich jakiś podświadomy sygnał, który może nam pomóc rozszyfrować ich grę.

Cała książka podzielona jest w zasadzie na dwie części: telle naturalne oraz telle aktorskie. Telle naturalne, które zajmują większość książki, to telle, na które gracze nie mają wielkiego wpływu. Są to niezależne od nas reakcje czy zachowania, które jednak mogą stanowić źródło informacji dla innych graczy siedzących przy stole. Telle aktorskie natomiast to takie, które gracze specjalnie starają się nam „przekazać”. Na przykład udają zachowanie mające sugerować słabość ich układu, a naprawdę trzymają w ręku monstera. Ponadto w książce znajdziemy jeszcze krótkie podsumowanie oraz foto quiz, w którym bazując na zdjęciach i krótkich do nich opisach mamy odpowiadać na różnego rodzaju pytania.

Każdy tell opatrzony jest nazwą, opisem, wiarygodnością, motywacją, krótką dyskusją (w postaci monologu) na jego temat, strategią, którą warto obrać po jego zauważeniu oraz zdjęciem. W tym momencie dochodzimy w zasadzie do jednej, poważnej wady książki: o ile cała część opisowa tellów stoi na najwyższym poziomie, to zdjęcia są małe, czarnobiałe i baaardzo stare. Jednym słowem najczęściej nieczytelne. Wydaje mi się, że książka, która tyle wnosi w temacie powinna była doczekać się już nowej edycji, z fotografiami w znacznie lepszej jakości.

Mike Caro pisze językiem prostym i zrozumiałym, nie używa trudnych i zbędnych słów, dlatego też książka nie dość, że niesie ze sobą naprawdę dużą wiedzę, to dodatkowo przebrnięcie przez nią nie nastręcza żadnych trudności. Pokerowy pseudonim Mike’a to „Mad Genius” – nie wiem jak z szaleństwem, ale geniuszem jest na pewno!