Gus Hansen jest pokerzystą znanym, grającym na wysokie stawki, mającym na koncie wiele sukcesów. Jest też jednak pokerzystą, którego gra często wprowadza nawet nie tyle w zdziwienie, co w zupełne osłupienie. Dlaczego tak zagrał? Co on sobie myślał? Przecież to jest totalnie bezsensowne – ja to widzę, a on nie? Te pytania niejednokrotnie pojawiały się w głowach obserwatorów jego gry i przez długi czas pozostawały bez odpowiedzi. Na szczęście do czasu.

Hansen znany jest z zapisywania bądź nagrywania swoich rozdań podczas turniejów, by następnie po skończonej grze na spokojnie je przeanalizować. Na pewno duża grupa zawodników (jeżeli nie wszyscy) chętnie dowiedzieliby się jak wygląda ten proces u gracza z takimi sukcesami na koncie, ponadto wgląd w jego umysł podczas podejmowania decyzji przy stoliku mógłby mieć niewątpliwą edukacyjną wartość. Gus wyszedł nam wszystkim naprzeciw i postanowił wydać książkę „Every Hand Revealed”, która jest zapisem jego drogi do zwycięstwa w Main Evencie Aussie Millions w 2007 roku. W książce tej opisuje praktycznie wszystkie swoje rozdania (omija jedynie nie warte wzmianki foldy preflop) z całego turnieju, dzięki czemu możemy prześledzić historię rozdań od dnia pierwszego, aż po ostateczne rozstrzygnięcie w heads-upie zawodnika, który okazał się być najlepszym z 747 którzy wzięli udział w tym turnieju. A wszystko to z oczu (a przede wszystkim głowy) głównego bohatera!

Książka składa się z ośmiu rozdziałów: 4 pierwsze przypadają na dni 1-4 turnieju, 3 kolejne opisują wydarzenia na finałowym stole, natomiast ostatni rozdział jest swego rodzaju podsumowaniem, w którym znajdziemy statystyki i porady. Każde z 329 przedstawionych rozdań jest opisane z takim pietyzmem, że czasami czytelnikowi głupio może się zrobić, że do każdego rozdania można, a nawet powinno się przykładać tyle uwagi. Hansen bierze pod uwagę wszystko: blindy, ante, stacki, pozycję, oddsy, wizerunek przy stole… Ponadto Gus wybrał 21 rozdań, które wg niego były kluczowe w drodze po wygraną. Warto również przypomnieć, że autor książki jest graczem loose-aggressive, stąd też rozdania w jakich brał udział niejednokrotnie budzą niesamowitą ciekawość – nie tylko decyzje gry z rękoma wyraźnie odchodzącymi od premium hands, ale także sposób w jaki je rozgrywa dla graczy tight mogą jawić się jako istne sci-fi. Kolejnym powodem, dla którego książkę czyta się wręcz rewelacyjnie jest sposób pisania i sama osoba autora. Pióro Hansena jest lekkie, zrozumiałe, często dowcipne, czasami autoironiczne. Do tego brnąc przez kolejne rozdania, gdzie w każdym z nich Hansen przedstawia nam cząstkę siebie, w pewnym momencie zaczynamy dostrzegać, że poznaliśmy go jak własnego kumpla, kibicujemy mu i chłoniemy to, co ma nam do zaoferowania.

Trzeba tu też zaznaczyć, że Gus nie wychodzi z założenia, że jest najlepszy i to on ma zawsze rację. Nieraz przyznaje, że tu i ówdzie mógł czasami przesadzić czy zagrać lepiej. W turnieju takim jak ten musi również dojść do coinflipów, w których to szczęście decyduje kto wyjdzie zwycięsko z rozdania i tu również Hansen przyznaje, że o ile w takich momentach starał się zrobić tyle, ile mógł, ocenić sytuację najlepiej jak potrafił, to jednak ostatecznie i tak szczęście decydowało o tym, że żetony wędrują w jego kierunku.Hansen jest pewny siebie, zna się na swoim fachu, ale wie również, że jest tylko człowiekiem i błędy zarówno jemu jak i jego przeciwnikom mogą się przytrafiać. Kluczem do sukcesu jest wyeliminowanie jak największej ich ilości.

Słowem podsumowania: książka ta jest jak najbardziej pozycją, która znaleźć się powinna w biblioteczce każdego pokerzysty. Nie jest to sucha teoria jakich wiele – tutaj mamy do czynienia z sposobem rozgrywania wielostolikowego turnieju, widzimy różnicę pomiędzy grą w różnych fazach tegoż turnieju, uczymy się zwracać uwagę nawet na najdrobniejsze szczegóły, budować swój wizerunek przy stole, analizować, decydować… A wszystko to wraz ze zwycięzcą tego turnieju, z pokerzystą, którego podejście do pokera mimo iż analityczno-matematyczne, to jednak tak różniące się od chociażby tego, którego na początku przygody z pokerem nam wpajano. Na pewno sporo można z lektury wynieść, aczkolwiek próby przyswojenia stylu Hansena przez mało doświadczonych graczy mogą się skończyć w mało przyjemny sposób.