Nie tak dawno wpadł do mnie w odwiedziny Tomek – Kmpk. Przyjechał w celu pokibicowania mi w turnieju za 33$ na PS-ie, w którym byłem w środkowo-późnej fazie cheapleaderem. Przy okazji zajęliśmy się treningiem strategii gry ultra small ball w środkowej i późnej fazie MTT. Akurat Tomka uważam za dobrego teoretyka w tych kwestiach i wiele jego rad i uwag wziąłem sobie do serca. Później kilka przeczytanych tekstów, m.in.: Neagranu i Górala, w końcu postanowiłem zastosować nową strategię w praktyce, a konkretnie w czterech kolejnych turniejach live. Chyba nie wyszło najgorzej, bo wszystkie owe „turki” zakończyłem w TOP-3, na dodatek miało to miejsce na przestrzeni tygodnia. Ale od początku.

Ostatnio stojąc w kolejce do jednego z warszawskich klubów usłyszałem rozmowę pomiędzy kilkoma młodymi osobami:
- Krzychu, słyszałeś, że Phil Ivey odpadł na siódmym miejscu w Main Evencie WSOP?
- No co ty gadasz? Jak odpadł?
- Nie wiem, podobno pechowo. A wiesz, nie chwaliłem się, mam autograf Górala!
- No co ty gadasz? Pokaż! Ej, Seba, po kiego grzyba stoimy w tej kolejce, chodźmy do akademika, mam żetony pogramy heads-upy!
- Świetna myśl. Dawaj!
Z jednej strony zrobiło mi się bardzo przyjemnie słuchając tej rozmowy. Z drugiej strony ogarnęło mnie przerażenie. Wizja końca pokera w Polsce w momencie ogromnego boomu, szalonego wzrostu popularności tej dyscypliny sportu..

Od mojego ostatniego wpisu minęły już 3 tygodnie. Jednak mam wrażenie jakbym pisał go 2 pory roku temu. Jeszcze tydzień temu chodziliśmy w krótkim rękawku, a dziś musiałem odkopywać dosłownie moje biedne autko z ogromnej zaspy śniegu. Gdzie ta jesień panie, gdzie ta jesień? Ale od początku.

Kraków w tym roku odwiedziłem po raz czwarty. Miasto to darzę ogromnym sentymentem. Tu zaczęła się moja przygoda z Kabaretem Macież, tu też osiągnęliśmy nasz największy dotychczas sukces – Grand Prix na Pace. Przeżyłem tu również wiele pięknych chwil zarówno w życiu artystycznym jak i prywatnym. I mimo, iż wizerunek Krakowa jako miasta artystów, jego obrazy typu „Turnau na Brackiej” czy „mgła na Plantach” jest nieco pretensjonalny, to jednak lubię wracać doń raz na jakiś czas, by odpocząć od mojej ukochanej eklektycznej architektonicznie i kulturowo, zabieganej Warszawy.

Witam! Nazywam się Mateusz Dębski, mam 24 lata. Jestem kompozytorem i pianistą. Gram w pokera od 2 lat i jest to moja pasja. Propozycję pisania bloga pokerowego otrzymałem od mojego drogiego kolegi Rafała Gładysza i choć nie uważam się absolutnie za profesjonalnego gracza, propozycję z przyjemnością przyjąłem. Oprócz aspektów dotyczących gry w pokera będę pisał również o muzyce, teatrze i o kabarecie – czyli tematach mi najbliższych. Zapraszam do lektury.