W części pierwszej artykułu o grze na flopie opisałem trzy z pięciu możliwych zagrań: zagranie dla wartości, zagranie dla informacji oraz pasowanie. Dziś zapraszam do lektury dalszego ciągu, czyli dobierania oraz blefowania, a także krótkiego podsumowania.

4. Dobieranie (drawowanie)

Sytuacja taka ma miejsce, gdy czujemy, że nasza ręka jest gorsza, ale mamy pewną ilość outów, czyli kart dających nam wymarzoną rękę, którą uważamy za zwycięską. Drawować możemy do wszystkiego. Najpopularniejsze są flush draw (brakuje nam jednej karty w danym kolorze, aby mieć kolor), straight draw (brakuje nam karty do strita, może być gutshotem gdzie ratuje nas jedna karta, lub dwustronnym drawem gdzie ratują nas dwie karty), inne drawy (czyli gdy mamy dwie overkarty i uważamy, że gdy złapiemy parę to wygramy, lub gdy mamy parę na ręku i liczymy na seta). Oprócz tego mogą występować kombinacje tych dobierań (na przykład mamy szansę zarówno na strita jak i na kolor). Jak się za chwilę dowiecie takie kombinacje są najbardziej dochodowe.

Na wstępie trzeba zaznaczyć, że drawowanie jest najbardziej stratną częścią pokera dla kogoś, kto nie robi tego poprawnie. Naprawdę spora część graczy, gdy tylko ujrzy, że brakuje im jednej karty do strita, lub koloru nie odpuści i będzie callować do końca. Wbrew wszelkim oddsom. Wiadomo, że czasem taki ktoś trafi i wygra, ale matematyka jest nieubłagana. Jeśli drawujemy źle, to w dłuższym okresie czasu będziemy dawcą.

Zasady dobierania

Każdy czytający te słowa powinien umieć liczyć outy i oddsy. Nie będę się na tym skupiał, jeśli ktoś ma braki w tej dziedzinie zapraszam do innych artykułów. Przypomnę tylko, że outy, to karty, które uważamy za dające nam zwycięski układ. Musimy wyrobić sobie nawyk szybkiego i poprawnego ich liczenia. Zwykle jest to proste, flush draw, to dziewięć outów, obustronne dobieranie do strita daje ich osiem, jednostronne dobieranie do strita cztery, dwie wyższe karty od boardu, to sześć kart dających nam parę, dwie pary dają cztery outy do fulla, a set daje siedem outów. Jeśli mamy dwie karty w kolorze na ręce, a na flopie leży jedna karta w tym kolorze, możemy to potraktować jako jednego dodatkowego outa do koloru.

Dobieranie do strita jest najbardziej efektywne. Gracze zwykle spodziewają się, że ktoś dobiera do koloru i trzecia karta w tym samym kolorze (a czwarta, to już w ogóle) często zamraża akcję. Ze stritami jest inaczej, bardzo trudno kogoś postawić na strita, board kier, kier, pik, kier rzuca się w oczy od razu, a na stole z 48Q7 postawić kogoś na 56 jest prawie niemożliwe. Dzięki temu trafienie strita częściej pozwoli nam na zabranie całego stacka rywalowi. Dodatkowo warto zapamiętać, że czym niższy strit, tym lepiej go ukryć, dlatego nie bójmy się wchodzić z niskimi connectorami preflop (wheel jest podobno najbardziej dochodową ręką).

Zawsze najpierw sprawdźmy wielkości stacków: swój i rywali, jeśli zamierzamy dobierać. Dlaczego? Jeśli trafimy wymarzony układ, to chcemy wygrać jak najwięcej. Nie będzie nam to dane, jeśli gramy przeciwko shortowi, lub sami jesteśmy shortem. Pamiętajmy też, aby nie przeceniać implied odds, czyli nie zakładajmy, że jak trafimy, to nasz rywal odda nam cały stack. Szczególnie, gdy nasz draw jest z daleka widoczny (na przykład na stole z trzema kierami, gdy my mamy asa kier). Zawsze zanalizujmy jak dany rywal zwykł się zachowywać.

Nigdy nie zapomnijmy, że na flopie gramy o jedną kartę na turnie, a nie od razu o dwie. Licząc wszystko przyjmijmy, że bardzo prawdopodobne jest, iż przeciwnik zaatakuje także na turn i zastanówmy się, co wtedy zrobimy.

Jak dobierać?

Są dwie możliwości dobierania: aktywne i pasywne. Różnica powinna być dla każdego jasna. Aktywne, to tak zwany semiblef, czyli robimy bet i mamy dwie możliwości na wygranie puli. Po pierwsze przeciwnik może spasować, a jeśli nie, to ciągle mamy sporą szanse, że nam dojdzie zwycięska karta. Pasywne dobieranie, to po prostu sprawdzanie zagrań przeciwnika. Jest łatwiejsze, możemy wszystko policzyć matematycznie, nie mamy tej niepewności czy nasz rywal nie zreraisuje, ale ma mniej korzyści. Tracimy całe folding equity i jak nie trafimy układu, do którego zbieramy, to na pewno przegramy rozdanie.

Ciekawą formą semiblefu jest wejście od razu allin. Możemy to zrobić jako raise allin, albo, jeśli mamy małe stacki od razu allin. Największą zaletą tego zagrania jest możliwość zobaczenia od razu dwóch kart, krupier musi odkryć zarówno turn, jak i river. Dzięki temu nie ma najmniejszych problemów z policzeniem oddsów i uznaniem czy zagranie jest opłacalne. Pamiętajmy jednak o wielkości naszego stacka. Możemy stosować to zagranie tylko mając odpowiednio niski stack, nie róbmy potężnych overbetów, bo sprawdzi nas tylko monster.

Ilość rywali ma znaczenie. Jest mniej prawdopodobne, że ktoś będzie blefował pulę przy wielu chętnych, więc jest większa szansa na darmowe dobieranie oraz mamy większe szansę na to, że ktoś nam opłaci trafiony układ. Z drugiej strony jest mniejsza szansa na to, że zadziała semiblef, więc gdy jest dużo rywali, lepiej dobierać pasywnie. Nie zapominajmy też, że gracz siedzący po naszej lewej, a nie uczestniczący jeszcze w licytacji może zdecydować się na raise. Nie zapominajmy o tym licząc oddsy.

Ważną kwestią jest układ, do którego dobieramy. Starajmy się nigdy nie być drawing dead, czyli zróbmy wszystko, by w razie trafienia układu wygrać pulę. Wyobraźmy sobie następującą sytuację: board , my mamy i gramy z trzema osobami, jedna zagrywa, dwie sprawdzają i my też. Ile mamy outów? Powiecie osiem, ale co jeśli spadnie lub ? Z jednej strony trafimy strita, z drugiej bardzo możliwe, że ktoś właśnie trafił kolor. Nie sadzę by ktoś był w stanie w takiej sytuacji zrzucić strita, więc jedyne czego doświadczymy, to pokaźny ubytek stacka. Dlatego starajmy się dobierać do nutsowych układów, czyli nie drawujmy do strita lub flusha na sparowanym boardzie, do niskiego flusha przy wielu osobach, do dolnej części strita (z 8A, do flopa 9TJ).

5. Blefowanie

Poker bez blefu nie istnieje. Często pieniądze wygrane, mając w kartach "śmieci", są dużo bardziej cenne niż te wygrane z lepszą ręką. Większość pokerzystów ma we krwi żyłkę hazardu, a hazard to blefowanie. Czy znaleźlibyście pokerzystę, który nigdy nie zablefował? Wygrać mając nutsa umie każdy, wyblefować lepszą rękę potrafią nieliczni. Blef jest swego rodzaju kwintesencją pokera.

Blef to sytuacja, gdy uważamy naszą rękę za słabszą od rąk rywali, a mimo wszystko chcemy wygrać pulę. Możemy to zrobić tylko w jeden sposób, obstawić i zmusić rywali do sfoldowania. Najprostszym, najbardziej znanym i popularnym blefem jest tak zwany continuation bet. Czyli sytuacja, w której będąc agresorem przed flopem nic nie trafiliśmy, ale mimo to zagrywamy za około połowę puli. Pokazujemy, że mieliśmy lepszą rękę preflop i dalej taką mamy. Wystarczy wygrać jedno z trzech takich zagrań by wyjść na zero. Jest to całkiem prawdopodobne, gdyż rywale często nie trafią flopa.

Dlaczego należy blefować? Granie luźnego pokera i bycie czasem złapanym na blefie pozwoli nam na wyciągnięcie większej wartości dodatniej w przyszłości. Każdy czasem trafia monstery, a jeśli pokażemy się na stole jako zawodnik zdolny do blefu, to nasze monstery będą miały większą szansę by być opłacone. Dodatkowo blef otwiera drugą, zupełnie nie istniejącą drogę - do zwycięstwa. Fold innych graczy oznacza, że wygraliśmy rozdanie z gorszą ręką.

Kiedy blefować?

Dobre flopy do blefowania to oczywiście trzy karty w jednym kolorze, trzy karty koło siebie, sparowany stół. Są to dobre układy, ponieważ wyglądają bardzo niebezpiecznie, a do tego trudno się w nie wstrzelić. Ciężko jest komukolwiek sprawdzić zagranie na takim flopie bez przynajmniej drawu. Należy jednak pamiętać, że jeśli jakiś rywal pokaże większą siłę od nas i nas mocno przebije, to bez jakiegoś sensownego drawu i oddsów powinniśmy się wycofać z rozdania.

Oprócz tego należy uważać z blefami na drawujących flopach. Board w stylu nie jest dobrym momentem, bo w przypadku sprawdzenia nie będziemy w stanie powiedzieć czy przeciwnik ma lepszą rękę czy po prostu drawuje.

Blefując trzeba rozważyć dwie kwestie. Co może mieć przeciwnik oraz co przeciwnik myśli, że my mamy? Zawsze zastanówmy się jak board pasuje do naszej licytacji oraz do licytacji rywali. Nie reprezentujmy ręki, która nie pasuje do naszej poprzedniej gry. Postawmy się na miejscu przeciwnika i oceńmy czy bylibyśmy w stanie spasować takie, a takie zagranie.

Pamiętajmy, że blefować należy kiedy myślimy, że mamy gorszą rękę. Nie porywajmy się na blefy z ręką, która ma jakieś showing value. Jeśli nasza druga para ma szansę na zwycięstwo po showdownie i rywal do nas przeczekał, to nie porywajmy się na głupi blef, bo nie będziemy wiedzieć jak postąpić w przypadku raisu. Blef stosujemy, gdy mamy kiepską kartę i w wypadku przebicia będzie ją łatwo zrzucić.

Ważną kwestią jest liczba rywali. Czym mniej osób do wyblefowania, tym lepiej. Więcej graczy zawsze oznacza większą szansę, że ktoś coś trafił, że ma draw i zdecyduje się sprawdzić, lub że może spróbować blefu. Należy też pamiętać, że im większa ilość aktywnych graczy w rozdaniu, tym mniejsza szansa, że ktoś blefuje. I tak check/raise blef w naszym wykonaniu jest dużo bezpieczniejszy przeciwko dwóm graczom niż przeciwko czterem.

Nie można zapomnieć o wielkości stacków. Muszą być deep, aby to zagranie miało sens. Blefowanie shorta nie ma najmniejszego sensu, bo on się nie będzie bał wejść allin. Blefować należy graczy, którzy mają dużo do stracenia. Kiedyś ktoś napisał: "pokaż rywalowi, o jaką pulę chcesz grać, a mało kto zdecyduję się na grę" i ja się z tym zgadzam. Przeciwnik musi się spodziewać odpowiednio większych zagrań na turn oraz na river i często lepiej będzie po prostu odpuścić.

Ważny jest też nasz wizerunek. Jeśli gramy bardzo agresywnie, mamy ponad 20% oglądalności flopa, pokazaliśmy już parę blefów, to lepiej nie blefujmy w tej sytuacji. Blef powinni wykorzystywać gracze tight, którzy mało grają, pokazywali w przeszłości tylko dobre ręce i dawno nie uczestniczyli w rozdaniu.

I najważniejsze. Blefujmy tylko myślących przeciwników. Blef wykonany przeciw laikowi, który z trzecią parą sprawdzi allin, albo zestackuje się preflop z QJ jest zupełnie nie na miejscu. Nasz rywal musi myśleć na podobnym poziomie do nas i umieć spasować swoją rękę. Wtedy jeśli zagramy dobry blef, to nic nam nie stanie na przeszkodzie do wygrania puli.

Jak blefować?

Są trzy możliwości blefu na flopie. Po prostu bet, raise zagrania rywala (przy czym check/raise bez pozycji jest wizualnie silniejszy od zwykłego raisu z pozycją) oraz call z zamiarem dokończenia blefu na turn (popularnie zwany floatingiem). Musimy pamiętać, że pierwsza możliwość pokazuje najmniejszą siłę, ale jest też najmniej kosztowna. Stosując raise lub floating rywale raczej nie postawią nas na kompletne nic. Jeśli uznają, że blefujemy, to stosując semiblef. Pamiętajmy też, że stosując raise lub floating pula rośnie niebezpiecznie szybko i przypadkiem możemy się stać pot commited. Zawsze zanalizujmy dokładnie sytuację zanim podejmiemy kroki.

Ważną sprawą jest także wysokość zagrania. Te bym podzielił na: około 1/3 puli; około połowę puli, około ¾ puli/; około puli. Większych zagrań nie polecam, bo jeśli ktoś ma spasować allin, to spasuje też zagranie w wysokości pota. Jedyną sytuacją, gdy dopuszczam możliwość zagrania ponad pulę jest sytuacja, gdy nasz stack po blefie jest w wysokości nakazującej nam sprawdzić każdy bet rywala, niezależnie od sytuacji. Wtedy lepiej samemu wysunąć allina.

Zagranie za 1/3 puli pokazuje nas jako drawujących lub bojących się silniejszego zagrania przeciwnika. Tego typu blefy na flopie raczej nie zadziałają. Są to ciekawe zagrania, warte posiadania w repertuarze, ale w grze na river, na flopie raczej na pewno znajdzie się chętny do sprawdzenia ze średnią kartą, lub z drawem mając odpowiednie oddsy. Niezwykle rzadko tak gramy z dobrymi rękoma, więc co chcemy reprezentować blefem?

Bet za połowę puli obrazuje typowy continuation bet. Jest to bardzo dobre zagranie po flopie, jeśli byliśmy agresorem preflop, ale pod jednym warunkiem: musimy grać w ten sposób również z trafionymi flopami. Nie możemy dopuścić do sytuacji, że blefujemy zawsze za pół puli, a dla wartości gramy za ¾. Blef za pół puli jest najtańszym i najbardziej efektywnym blefem. Tak jak pisałem wcześniej, wystarczy wygrać jedno na trzy takie zagrania, aby wyjść na zero.

Blefy za ¾ puli lub więcej są bardzo odważnymi zagraniami. Musimy pamiętać by stosować je na niebezpiecznych boardach, czyli pokazując rywalowi, że boimy się by nie dozbierał do układu, który pobije nasz mocny układ. Blefowanie w ten sposób pokazuje dużą siłę, ale pula robi się niebezpiecznie duża i może być ciężko o second barrel na turnie.

Pamiętajmy, że zanim zdecydujemy się na blef musimy zanalizować rozdanie do końca. Zanim weźmiecie żetony do ręki, zastanówcie się, co zrobicie, jeśli przeciwnik przebije oraz jak zagracie na turn, jeśli sprawdzi. Często jeden blef w rozdaniu, to za mało. Second barrel i third barrel są bardzo popularne, a sprawdzanie continuation betów nagminne. Bądźmy więc przygotowani na dalsze blefy po turnie i zastanówmy się zanim zablefujemy czy jesteśmy na to gotowi.

Podsumowując...

Większość graczy nie analizuje swoich rozdań, bardzo mało w nich myśli i działa machinalnie. Jest to spowodowane grą internetową i dużą ilością stolików, jakie jeden gracz rozgrywa równocześnie. A szkoda, bo samo myślenie w czasie rozdania znacząco poprawia naszą grę. Kiedy, po przeczytaniu tego artykułu siądziecie do stołu pokerowego następnym razem, zastanówcie się na każdym flopie, która z pięciu opisanych wyżej sytuacji Was dotyczy i postępujcie odpowiednio. Z pewnością to nikomu nie zaszkodzi.