Pod tym nieco tajemniczym terminem kryje się bardzo pożyteczna strategia gry. Value betting jest środkiem służącym maksymalizacji zysków w pojedynczym rozdaniu. Robiąc value beta, chcemy odpowiednio wysokim podbiciem skusić przeciwnika do dorzucenia do puli w sytuacji, kiedy mamy podstawy sądzić, że nasza ręką jest tą mocniejsza, ale tylko marginalnie.

Niby łatwa sprawa, ale poker ma to do siebie, że diabeł tkwi w szczegółach. Trzeba przede wszystkim trafnie ocenić siłę ręki oponenta. Nie jest tu ważne, że nasz układ jest teoretycznie słaby - chodzi tylko o to, żeby układ przeciwnika był z wysokim prawdopodobieństwem jeszcze słabszy.

Drugą sprawą jest wysokość value beta, a ta musi być w sam raz. Zbyt niski bet nie będzie pomocny w wyciągnięciu maksymalnej wartości z kart, natomiast zbyt wysoki może odstraszyć przeciwnika.

Slowplay można scharakteryzować jako pasywny styl gry w rozgrywce pokerowej, przy jednoczesnym posiadaniu bardzo mocnego układu. Ma to na celu zasugerowanie, że w rzeczywistości mamy słabszą rękę, i w efekcie sprowokowanie przeciwnika do podbić. Choć wielu gardzi slowplayem, to wcale nie jest to bezużyteczna taktyka. Wina za przegrane rozgrywki z zastosowaniem tej taktyki leży po stronie gracza, ponieważ slowplay rozegrany w odpowiednim momencie może dać naprawdę wiele.

Przede wszystkim, nie wolno slowplayować na samym początku rozgrywki, przed flopem. Zastosowanie tej taktyki tak wcześnie może być usprawiedliwione jedynie skrajnymi sytuacjami, takimi jak bardzo agresywni zawodnicy, i do tego posiadanie przez nas bardzo mocnego układu (para asów lub królów). Najlepiej jest się jednak z tym powstrzymać, bo slowplay pre-flop będzie najczęściej jak strzał w kolano.

Poker jako gra umiejętności ma do zaoferowania cały szereg różnych technik zwodzenia przeciwnika. Są techniki proste, ale i takie, które wymagają lat doświadczenia. Gracze oswojeni z pokerem mogą pomyśleć o włączeniu w swój arsenał floatingu.

Floating jest zasadniczo bardziej zaawansowanym rodzajem blefu, wyśmienicie działającym przeciwko graczom stosującym continuation bet. Przynosi duże zyski, ale może też narazić nas na dotkliwe straty.

Najogólniej mówiąc, polega on na sprawdzeniu podbicia przeciwnika przed flopem oraz po flopie, sugerując posiadanie mocnej ręki. Czasem sprawdza się na turnie, a przejęcie puli następuje na riverze. Jeśli chodzi o pokera, to jest to jedna z łatwiejszych strategii zaawansowanych, ale ostrożnie - trzeba ją stosować rozważnie, bo porażki słono kosztują.

Szyki może pokrzyżować nam na przykład continuation bet na turnie, czyli tzw. second barrel. Może to oznaczać, że nasz przeciwnik wcale nie ma kart słabszych od naszych, i w takiej sytuacji czasem najlepiej jest spasować.

W dzisiejszym artykule chciałbym przybliżyć ideę gry sit&go typu "super turbo", których jestem wielkim fanem. Full Tilt Poker jako pierwszy w swojej ofercie umieścił tego typu turnieje. Obecnie coraz więcej pokerroomów również decyduje się na taki krok. Turnieje "super turbo" znaleźć można nie tylko w stepach/satelitach do zawodów o wyższym wpisowym, ale również w regularnych rozgrywkach w dziale sit&go większych pokerroomów.

River jest szczególną rundą licytacji. Podczas wszystkich poprzednich etapów rozdania, każdy miał szansę poprawy swojego układu. Na riverze, zakłady można podzielić już tylko na te, w których wyciągamy maksymalną wartość z rozdania lub blefujemy. Nie ma potrzeby wyrzucania kogoś z rozdania, natomiast semi-blefowanie nie jest możliwe.

Pomimo to, że każdy river jest inny, postaram się przedstawić trzy często spotykane schematy, w których zawodnik może uzyskać przewagę.

Poker jest grą, która w długim terminie nie wybacza błędu grania z ujemną wartością oczekiwaną. Dobrzy gracze zdają sobie sprawę z tego, że w krótkim odcinku czasu szczęście może przynieść dobre rezultaty, jednak w długim okresie liczy się tylko kalkulacja wartości oczekiwanej w każdym rozdaniu (więcej na ten temat w artykule "Wartość oczekiwana"). Zrozumienie różnicy między małym, a dużym błędem jest bardzo ważne. Jest to niezbędna wiedza do tego, by osiągać dobre wyniki w pokerze.

Czym więc są duże i małe błędy w kalkulacji wartości oczekiwanej?

Małe błędy, to decyzje niosące za sobą niewielką ujemną wartość oczekiwaną. Np. grasz cash texas hold’em no limit 0.5/1zł, w jednym z rozdań podejmujesz decyzję, która ma EV na poziomie -0.05zł. Pięć groszy, to nie dużo pieniędzy w odniesieniu do limitu na którym grasz, dlatego błąd ten można sklasyfikować jako mały.

Wertując książki o strategii pokerowej oraz artykuły znajdujące się w Internecie, niejednokrotnie spotykałeś się z twierdzeniem, że słaby gracz może wygrywać pieniądze w krótkim okresie, ale straci je na dłuższą metę. Odwrotnie sytuacja prezentuje się w przypadku profesjonalistów i bardzo dobrych graczy. Mogą oni tracić pieniądze w krótkim okresie, lecz w długim będą na ogół pokerzystami wygrywającymi.

Dlaczego tak jest? U podłoża tego problemu stoi koncepcja wartości oczekiwanej (ang. expected value [EV]). Termin ten pochodzi z matematyki (w szczególności matematyki prawdopodobieństwa) i jest używany do określenia długoterminowej średniej wyników danego scenariusza. W celu wyliczenia wartości oczekiwanej, należy zebrać wszelkie możliwe wyniki, pomnożyć każdy z nich przez jego prawdopodobieństwo, a następnie dodać liczby do siebie. Uzyskany wynik jest przewidywalnym zwrotem z zakładu.

Jednymi z najpopularniejszych formatów gier z Internecie są turnieje jednostołowe nazywane powszechnie Single Table Tournament albo SnG. Większość graczy ogranicza się do rozgrywania ich w odmianie No Limit Texas Holdem, ale biorąc pod uwagę ilość materiałów szkoleniowych dostępnych w sieci, zwiększającą się ilość graczy używających programów pokerowych czy korzystających z Sharkscope, a także umiejących poprawnie wykorzystywać Independent Chip Model (ICM) granie tych turniejów robi się coraz mniej opłacalne. O ile rosnący poziom pokerzystów to bardzo dobra wiadomość dla pokera jako sportu, o tyle dla nas jako graczy zarabiających na grze coraz lepsi i bardziej wyedukowani gracze stanowią zagrożenie dla naszego pokerowego bankrolla. Z zaistniałej sytuacji jest jedno bardzo dobre wyjście – zamienić Holdema na inną pokerową odmianę! W tym artykule chcielibyśmy zaproponować Wam turnieje SnG w wersji Pot Limit Omaha. Wprawdzie jak powiedział Mike McDermott, grany przez Hollywoodzkiego gwiazdora Matta Damona, w filmie "The Rounders" Texas Holdem to Cadillac pokera, jednak zapewniamy, że Omaha wcale nie odstaje, a być może jest nawet ciekawsza. Możemy ją porównać do Mustanga Shelby GT 500 – szybka, zwariowana i zapewniająca mnóstwo atrakcji!

Pozycja jest najbardziej niedocenianym oraz jednocześnie najbardziej przecenianym przez początkujących (i nie tylko) graczy pokerowym aspektem.

Najbardziej niedocenianym, ponieważ większość osób gra mimo wszystko tylko i wyłącznie swoimi kartami. Jeśli w ich zakresie znajduje się ATs, to zagrają z tym zarówno z pozycji UTG jak i z każdej innej. Najbardziej przecenianym, ponieważ wielu graczy myśli, że z późnej pozycji poradzą sobie z każdą ręką. Faktem jest, że doświadczeni zawodnicy mogą sobie pozwolić na rozgrywanie z buttona większości rąk, ale dotyczy to profesjonalistów, a nie osób, które po przeczytaniu kilku artykułów na ten temat, chcą zawojować świat.

W części pierwszej artykułu o grze na flopie opisałem trzy z pięciu możliwych zagrań: zagranie dla wartości, zagranie dla informacji oraz pasowanie. Dziś zapraszam do lektury dalszego ciągu, czyli dobierania oraz blefowania, a także krótkiego podsumowania.

4. Dobieranie (drawowanie)

Sytuacja taka ma miejsce, gdy czujemy, że nasza ręka jest gorsza, ale mamy pewną ilość outów, czyli kart dających nam wymarzoną rękę, którą uważamy za zwycięską. Drawować możemy do wszystkiego. Najpopularniejsze są flush draw (brakuje nam jednej karty w danym kolorze, aby mieć kolor), straight draw (brakuje nam karty do strita, może być gutshotem gdzie ratuje nas jedna karta, lub dwustronnym drawem gdzie ratują nas dwie karty), inne drawy (czyli gdy mamy dwie overkarty i uważamy, że gdy złapiemy parę to wygramy, lub gdy mamy parę na ręku i liczymy na seta). Oprócz tego mogą występować kombinacje tych dobierań (na przykład mamy szansę zarówno na strita jak i na kolor). Jak się za chwilę dowiecie takie kombinacje są najbardziej dochodowe.

Flop jest jednym z ważniejszych momentów pokerowej rozgrywki. Krupier wykłada trzy karty na raz, czyli większość z tych, które są do wyłożenia. Nasza ręką albo się poprawi, złapie jakiś kontakt z flopem, albo nie. Musimy w tym momencie podjąć najważniejszą decyzję dotyczącą dalszej rozgrywki. Grać czy nie grać, a jeśli grać, to jak? Nie będę się wdawał w opisywanie "co zrobić, gdy", "jak rozegrać asy" i tym podobne, bo nie ma to po prostu większego sensu. Wszystko trzeba dostosować do konkretnego stołu, ilości graczy, statystyk, aktualnej formy i samopoczucia. Ja postaram się nauczyć Was jak myśleć w tym momencie. Na flopie mamy pięć możliwości: zagranie dla wartości, zagranie dla informacji, dobieranie, blefowanie oraz spasowanie. Postaram się dokładnie opisać wyżej wymienione sytuacje w tym dwuczęściowym artykule. Niektórzy z Was powiedzą, że na flopie są setki innych zagrań. Wymienią continuation bet, semiblef, probet, slowplaying i wiele, wiele innych. Jednak, jak za chwilę przeczytacie każde z tych zagrań będzie się zawierać w pięciu wyżej wymienionych. Continuation bet, to po prostu blefowanie, semiblef to nic innego jak dobieranie, probet jest grą dla informacji, a slowplaying to gra dla wartości. I tak dalej. Zapoznajmy się bliżej z pięcioma możliwościami. W pierwszej części artykułu omówię zagranie dla wartości, zagranie dla informacji oraz najprostsze zagranie – pasowanie.

Wśród wielu maksym używanych codziennie przez ludzi znajduje się i ta, że historia lubi się powtarzać. Można zaobserwować, iż podczas gry w pokera używamy tego stwierdzenia niezwykle często, szczególnie po przegranych przez nas all inach. Historia niewątpliwie lubi się powtarzać, ale czy często nie dzieje się to poprzez powtarzanie naszych własnych błędów? Jednym z najczęściej popełnianych błędów (nie tylko przez początkujących) jest nieumiejętne granie z tak zwanymi „trouble hands”.

Wszystko idzie tak jak powinno – grasz i wygrywasz. Karty sprzyjają, masz kolejne udane sesje, kolejne wygrane turnieje, kolejne miejsca w kasie. Myślisz sobie, że teraz to już tylko z górki – będziesz dobrym wygrywającym pokerzystą i nic tego nie jest w stanie zmienić. A nagle… bum! Coś się zacina! Sesje cashowe ewidentnie na minus. W turniejach odpadasz zdecydowanie zbyt wcześnie, o stolikach finałowych nawet przestałeś już myśleć… Myślisz sobie „Co się, do cholery, dzieje?”. Odpowiem Ci – witaj w swoim najgorszym koszmarze! Witaj w okresie downswingu!

Turnieje z rebuy są rzadko spotykane na żywo, za to stosunkowo często można spotkać je online. Wyrobieni gracze szybko uprzytomnili sobie, że okres rebuy (z reguły pierwsza godzina turnieju) jest zasadniczo inną grą niż reszta potyczki.

Pomimo tego, że rebuy'e istnieją już od dłuższego czasu, nie wszyscy gracze dostosowują  właściwie swoją grę w tym specyficznym okresie. Niekoniecznie musisz wielokrotnie dokupywać żetony, aby zbudować swój stack - strategia, która skupia się głównie na silnym defensywnym podejściu, może być bardzo efektywna dla naszego stanu posiadania.

Jest kilka różnic w rozgrywaniu fazy rebuy a zwykłego freezout, przytoczę kilka z nich:

Read'y na twoich przeciwników są bardzo ważne we wczesnej fazie.

Korzystając z promocji SnG na Unibecie kilka dni poświęciłem na rozgrywanie turniejów jednostolikowych. Udało mi się nagrać parę sesji i dodać odpowiedni komentarz. Do Waszej dyspozycji oddaję dzisiaj dwa ciekawe materiały, w których opisuję niestandardowe zagrania, tłumaczę ważne posunięcia i podkreślam popełnione błędy.

Filmy te ilustrują teorię zawartą w moim ostatnim artykule "Podstawowa strategia rozgrywania turniejów jednostolikowych". Mam nadzieję, że materiały te okażą się pomocne.

Czekam na komentarze i propozycje dotyczące kolejnych filmów.